4 Nisan 2012 Çarşamba

amq!


Edebi bir yazı olmayacak bu, felsefi falan da değil - ki zaten o kadar bilgili de değilim.. Benim kalbim acıyor, anlatmak, bakmak, görmek ya da görmemek yetmiyor, geçirmiyor, aklıma geleni yazacağım işte kalbimden gitsin diye, ne eksik ne de fazla..

***

Ya hep ya hiççiliğimi çöpe attığım gündü pamuklara sarmaladığım gururuma ilk darbeyi atışım. ‘Biraz’ a tamam diyerek, kendi kendimi sattım.

Önceleri didik didik ettiğim her kötülüğü görmezden gelmeye başlamak, bağlanmak, kendinden vazgeçmek; binlerce kez çöpe atıp sonra dizlerimi çürüterek teker teker topladığım ve güç bela ayakta duran ilkelerimi bir kez daha bir hiç uğruna geri dönülemez biçimde yok etmek.. Tam da kendimden beklediğim davranışlar mı? Hayır değil. Ben bunu kendime bile isteye yaptırıyorum. Bu olmadığımı bile bile, kendimi değersiz tepsilerle sunuyorum.

Küfrü basıp rahatlamak var bir kenarda, diğer tarafta ince, masum, güzel, emek verilesi duygular; hani derler ya, aşk. Ama olur mu, acitasyonun dibine vurdurmadan, hiç öylesi yakışır mı ruhuma, bu, umutsuz aşk. Ha ha ha..

Bir zamanlar kıpkırmızıydı dudaklarım, bir çift yeşile çıkardı sınırlarını şarapla çizen sokaklar. Şefkat vardı kalbimde, romantizmin doruklarında yaşardım, tek başımaydım ama aşıktım ya hani.. Sonra şekiller çizerdik bakışlarımızla, biz görürdük sadece manalarını, biz bilirdik. Ben seni bilmezdim, sen de beni ama biz vardık.. O zamanlar uçup gitti ve kendimle kavgam başladı, dedim ya ilk oku ben fırlattım kendi beynime.

Bu aşkla ilgili değil, bu kalple ilgili değil, bu sığ olmakla ilgili, bu akılla ilgili ya da akılsızlık, bu tam anlamıyla aptallıkla ilgili. Ama kimin?

Her kadın güçlüdür. Her kadın mücadele eder. Her an her şey kadına cephe alma potansiyeline sahiptir çünkü her yerde. Sen de güçlüsün, ben de, o da, her kadın güçlü. Güçlü ama kalpsiz değil, duygusuz değil, travmalar geçirebilir, işlerini aksatabilir, ağlayabilir ama evet kadınlar da unutur, ayağa kalkar vakti geldiğinde.

Ayağa kalkacağımı biliyorum, kalkmak mı istemiyorum yoksa hakkaten bu ilk kez başıma gelen bir şey de idrak mı edemiyorum, bilmiyorum. Belki de ilk kez kalbim bu kadar temizken kendimi bu kadar küçük gördürttüm.

Her günün başında kendime verdiğim sözler, onu öylece görünce silinip gitti, hep silindi ve gitti. Prometyus olup ateşi çaldım sanki ve her sabah bir karga gelip deşti bedenimi, her sabah en baştan.. Nasıl mı? Onu görüyorum, acılar içindeyim ve sanki bir an tanıyamıyorum. Sonra görür görmez tanıdığımı anlıyorum ama başka birine bakar gibi bakmak zorunda kalıyorum. Belki, o zaman ertesi sabah gelmeyecek o karga ve belki acı çekmeyeceğim her sabah en baştan.. Kimin umrunda?

Tüm bunlar sadece bir kaç saat birlikte olabileceğim için hem de. Sadece bana iki dakika gibi gelecek olan o bir kaç saat için.. Sonra bir köşeye oturup, gözlerim dalgın, aşığından ayrılacağı için hiç bir şeyin güldüremediği küçük kızlar gibi somurtuyorum..

İçten içe her şeyi kabul ediyorum sonra, tek tek her sebebi ve her ihtimali acılar içinde yutkunuyorum ( çoğu zaman acılar içinde kalakalıyorum, yutkunamıyorum bile). Onu hiç görmesem diyorum, onunla hiç konuşmasam ya da hiç dokunmasam bile yalnızca ona aşık olmam yetmez mi aynı acının boğazımı yırtmasına? Yok olmak bile çözüm değil!

Aman rezalet çıkmasın, aman düzen bozulmasın..
Ah benim ilkelerim, vah benim ideallerim..
Onlar ne der, bunlar ne düşünür..

Hiç uzatmıyorum,
ben bunları yaşadıktan sonra,
rezaletin de, çıkaranın da, düzenin de, koruyanın da, onların da, bunların da, ilkelerinin de senin de amq!



Nilgün





5 yorum:

  1. merhaba blogunu yeni keşfettim
    üyenim
    ben de beklerim bloguma =)
    sevgiler

    YanıtlaSil
  2. Çok beğendim tatlımmmm :)))

    YanıtlaSil
  3. Bosver yasadiklarini anlamayi. Askmis, rezaletmis, ilkelerini sorgulamakmis vs. Zaten canin ne istiyorsa onu yapacaksin. Yapmalisinda, obur turlu yapmadigin her gun icinden atmaya kiyamayacaksin da. Birak cirkinlessin her sey, kotu olsun. Gormek daha kolay olacaktir.
    Bunlari yapmayacak misin o zaman arada da durmayacaksin. Sessiz kalmak, ortada durmak demek hic birsey yapmiyor olmak demek degildir. Kendini alistirma, kandirma.
    İlkelerini her cignediginde hayatta bunlarda olabilir der bunlari sindirir her olandan sonra cektikler atarsan yalama olursun!
    Cok guzel olmus… bende kendimle dertlesip ciktim.

    YanıtlaSil
  4. sert bi başlık tı dikkatimi çekti. Üzüldüm ama içinizi döktünüzse şimdi iyisinizdir. umarım :)

    YanıtlaSil